Tags

, , ,


आजीच्या जवळी घड्याळ कसले आहे चमत्कारिक
देई ठेवुनी ते कुठे अजुनि हे नाही कुणा ठाउक;
त्याची टिक टिक चालते न कधिही, आहे मुके वाटते;
किल्ली देइ न त्यास ती कधिं, ते सारखे चालते!

“अभ्यासास उठीव आज मजला आजी पहाटे तरी,”
जेव्हां मी तिज सांगुनी निजतसे रात्री बिछान्यावरी.
साडेपांचहि वाजतात न कुठे तो हाक ये नेमकी,
बाळा झांजर जाहले, अरवला तो कोंबडा, ऊठ की!”

ताईची करण्यास जम्मत, तसे बाबूसवे भांडता
जाई संपुनिया सकाळ न मुळी पत्ता कधी लागता!
“आली ओटिवरी उन्हे बघ!” म्हणे आजी, “दहा वाजले!
जा जा लौकर!” कानी तो घणघणां घंटाध्वनी आदळे.

खेळाच्या अगदी भरात गढुनी जाता अम्ही अंगणी
हो केव्हा तिनीसांज ते न समजे! आजी परी आतुनी
बोले, “खेळ पुरे, घरांत परता! झाली दिवेलागण,
ओळीने बसुनी म्हणा परवचा ओटीवरी येउन!”

आजीला बिलगुन ऐकत बसू जेव्हा भुतांच्या कथा,
जाई झोप उडून, रात्र किती हो ध्यानी न ये ऐकता!
“अर्धी रात्र किं रे” म्हणे उलटली, “गोष्टी पुरे! जा पडा!”
लागे तो धिडधांग पर्वतिवरी वाजावया चौघडा.

सांगे वेळ, तशाच वार-तिथीही आजी घड्याळातुनी
थंडी पाऊस ऊनही कळतसे सारे तिला त्यांतुनी!
मौजेचे असले घड्याळ दडुनी कोठे तिने ठेविले?
गाठोळे फडताळ शोधुनी तिचे आलो! तरी ना मिळे!

~ कवी-केशवकुमार ~

Advertisements